Ziggurat w Ur – świątynia Sumeryjska

Dziś ponownie zabieram Was w podróż w czasie. Jednak nie do XV czy XX wieku, a jeszcze wcześniej. Tym razem przenosimy się do roku 2600 p.n.e., gdzie odwiedzimy Mezopotamię.

Tereny dzisiejszego Iranu i Iraku w dalszym ciągu zdobi wiele wspaniałych zabytków sztuki Sumerów, Akadyjczyków, Asyryjczyków czy Amorytów. Bo wbrew powszechnej opinii między Eufratem i Tygrysem mieszkały również właśnie ludy Semickie, powoli przenikające na te tereny.

Warto zacząć od Sumerów

Jednak zanim przejdziemy do tematu dzisiejszego wpisu warto wspomnieć jeszcze o samych Sumerach. Byli to nie tylko twórcy pierwszego pisma, ale też wynalazcami w 5 wieku p.n.e. gliny. Ugniatali ją w kształt bochenków chleba i suszyli na słońcu.

W ten sposób powstawały ówczesne cegły. Nie wytrzymywały jednak nigdy zbyt długo, nie przetrwały nigdy więcej niż życie jednego pokolenia. Stąd kolejne ulepszenia: Kiedy glina się rozpadła, układano ją i nadbudowywano kolejną warstwę, która siłą rzeczy znajdowała się wyżej. Powstawały w ten sposób tak zwane telle.

Z zewnątrz jedynym urozmaiceniem grubych i masywnych ścian były płytkie wnęki. Całość zaprawiano błotem z gliną, a następnie bielono mlekiem wapiennym. Z czasem pojawiła się dekoracyjna mozaika. Sumerowie tworzyli ją w formie stożków z wypalonej gliny. Przypominały kształtem gwoździe, które następnie układali w różne wzory geometryczne.

Religijność mieszkańców Mezopotamii

Mieszkańcy Mezopotamii mieli swoje wierzenia, bogów oraz teorie powstania świata, zwaną kosmogonią. Dla triad bóstw budowali monumentalne świątynie. Powstawały m.in. w Eridu, Babilonie czy Uruk.

Na planie kwadratu, w kształcie kilkukondygnacyjnej wieży powstawały świątynie. Całość zwężała się schodkowo ku górze, tworząc tarasy. Łączone były zewnętrznymi schodami lub rampami. Na górnych kondygnacjach dokonywano też obserwacji astronomicznych. Stworzono także system drenów odprowadzających deszczówkę.

Ur – stolica ze wspaniałym Zigguratem

Jednym z najlepiej zachowanych jest ziggurat w Ur. Miasto to było jednym z najważniejszych i najprężniej rozwijających się w trzecim tysiącleciu. Stolica III dynastii, jest przez niektórych badaczy utożsamiana z biblijnym Ur chaldejskim, miastem Abrahama.

Ziggurat, który jest tematem dzisiejszego artykułu stał po środku obszernego placu, przy którym znajdowała się świątynia bogini Ningal, matki boga słońca. Obok zaś znajdowały się pałac kapłański i magazyny, to wszystko tworzyło zwarty kompleks o powierzchni 8 ha otoczony podwójnym murem.

Na sam ziggurat składają się 3 tarasy ustawione schodkowo jeden na drugim. Narożniki najwyższego z nich kierują się ku czterem stroną świata. Kaplica zwieńczona płaskim dachem, była według wierzeń Sumerów miejscem odwiedzanym przez bogów. 

Ziggurat w Ur a obecne czasy

To dzięki użytemu spoiwu jakim był asfalt, budowla przetrwała do naszych czasów. Końcem lat 70 ubiegłego wieku, prezydent Iraku zarządził częściową rekonstrukcje zigguratu, w skutek czego świątynia stała się jedna z głównych atrakcji regionu.

Nie mogło jednak zabraknąć Polskiego akcentu. Końcem XX wieku, planowano wizytę papieża Jana Pawła II. Na tą okazję specjalnie zrekonstruowano część dzielnicy mieszkalnej na stanowisku archeologicznym. Do przyjazdu Karola Wojtyły jednak nigdy nie doszło ze względu na niestabilną sytuacje polityczno – militarną państwa.

źródło zdjęć: pinterest

1 Comment

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *